Mijn vader kocht begin jaren '60 een bandrecorder. Het heeft maar korte tijd geduurd of ik had ook de knoppen voor het opnemen van muziek van de radio ontdekt.
Een mooie aanvulling op de singletjes die ik pas veel later, en dan ook nog maar een enkele keer kocht. De hele jaren '60 vormde deze recorder de basis voor een alsmaar uitdijende collectie popliedjes.

Vanaf 1970 kwamen daar elpees bij, gekocht maar zeker zo vaak opgenomen op een inmiddels zelf aangeschaft apparaat.
Sedert de eerste helft van de jaren '80 was de combinatie van opnames maken met een professioneel cassettedeck en de aanschaf van cd’s een goede manier om een veelomvattende muziekcollectie verder uit te bouwen. Tot 2000 was dit consequent de aanpak voor het verzamelen van muziek.

In al die decennia ging ik regelmatig met de strikt chronologisch geordende collectie popsongs muziek draaien bij uiteenlopende gelegenheden. Cadeautjes voor vrienden en bekenden in de vorm van speciaal samengestelde cassettebandjes of cd’s was en is mooi om te geven. Altijd leuk en altijd persoonlijk. 


Tussen 1980 en 1992 was ik actief bij de ziekenomroep van het Canisius-Wilhelminaziekenhuis, toen nog gevestigd aan de Sint Annastraat in Nijmegen. Bij deze vrijwilligersorganisatie kreeg ik de mogelijkheid praat- en muziekprogramma’s samen te stellen, te presenteren, te produceren en de studiotechniek te leren.

Intussen heb ik de vinylplaten en de magnetische banden niet weggedaan, maar wel terzijde geschoven. De collectie van meer dan 40.000 nummers is geheel gedigitaliseerd, en vormt de basis voor vrijwel ieder denkbaar dansfeest.


In het verlengde van mijn beroep van archivaris ben ik audiothecaris.